محسن نسبتـأ مخملباف
از معتقدان و شارحان و مبلغان و مروجان نسبیگرايی بود و شايد هم هنوز هست. خودش هم محکمترين شاهد و دليل همان نسبيت شد تا پس از سالها، اعتماد و اعتقاد بیخدشهای که به خودش، و نه کارش و فيلمهايش، داشتم جايش را به همان نسبيتی بدهد که ترويجش میکرد. از آن وقت تبديل شد به آدمی که فعلأ محسن نسبتأ مخملباف است (اين قيد «شايد» در جمله اول هم از آن روست که به تغييرهای مداوم ديدگاههای او عادت کردهايم و تقريبأ در مورد همه چيز او بايد قيد «عجالتأ» را به کار ببريم).
فراپديده دهه 1360 و شايد محبوبترين فيلمساز ايرانی سالهای 75-1365، بهخصوص در ميان جوانها، از وقتی که در پايان همين دوره دلمشغول خانوادهاش شد تا آنها را هم سينماگر کند، از چشم بيشتر دوستدارانش افتاد. اين البته از خصلت عمومی حاکم بر روابط اجتماعی ما در اين سالها (حسادت) هم میآمد و کسی نخواست حق او را در اشتياقش به پرداختن خانواده و فرزندانش به رسميت بشناسد. عدهای او را شبيه موعظهگر سالهای آغاز کارش میخواستند و بيشتر طرفدارانش همان مخملباف تندوتيز و جسور و عدالتخواهی را دوست داشتند که بیعدالتیهای اجتماعی را زير شلاق میگرفت. مخملباف شاعر که پس از گبه ظاهر شد، طرفدار کمتری داشت و مخملبافی که با فيلمهايش يا مقاله مینويسد يا سمبلها را کنار هم میگذارد تا معنایشان کند، از آن هم کمتر. او سالها پيش تصميم گرفت به جای سياستمدار، هنرمند شود؛ اما شايد نمیدانست سياست سرطانی است که با قویترين شيمیدرمانیها (هنردرمانی) باز هم گاهی حتی پس از سالها متاستاز میدهد. دوستش داشته باشيم يا نه، محسن نسبتأ مخملباف چيزی فراتر از يک پديده طی حدود دو دهه، نه حتی در عرصه سينما و فرهنگ بلکه در کل اجتماع بود. منشأ بسياری اتفاقها شد. اگر در آغاز حکم يک راهبند را داشت، بعدها خيلی راهها را باز کرد. با آن نگاه تيزبين و کشاف و نکتهبيناش، هميشه نکتههايی ناديده و تازه در سادهترين چيزها کشف میکند و زاويه نگاهش حتمأ با اکثريت متفاوت است. هوش سرشار و سرعتعملش مثال زدنی است و مثل مديری توانا برای هر مشکل، راهحلی دارد.
سالهاست که ديگر فيلمهايش را دوست ندارم، اما گاهی دلم برای خودش تنگ میشود. سينمای ايران بدون او، چيزی کم دارد؛ هرچند که اين سينما و آن انبوه طرفداران سابق مخملباف، به اندازه کافی فراموشکار هستند که اگر برنگردد يا به شکلی دوباره اوج نگيرد، او را از ياد ببرند. راهش را خودش بايد پيدا کند.
مأخذ: روزنامه اعتماد- شماره 1405- هشتم خرداد 1386
فیلم رومانیایی رویای کالیفرنیا ساخته کریستیان نمسکیو با بازی آرماند آسانته و جمی المن برنده جایزه بهترین فیلم بخش نوعی نگاه شصتمین جشنواره فیلم کن شد.
كامران شيردل برای نمايش فيلمهايش و حضور در دو نشست تخصصی به دومين جشنواره بينالمللی فيلمهای كوتاه و مستند كابل دعوت شد.
سومين فيلم بلند سميرا مخملباف (پس از فيلم كوتاه خدا، ساختن، تخريب از مجموعة يازده سپتامبر ) مثل فيلمهاي قبلي او، فيلمي است سهل و ممتنع. فيلميست كه ميشود آن را دوست داشت و ستايش كرد و يا دوست نداشت و بيتفاوت از كنارش گذشت. 
علی اکبری هستم بیشتر عمرم را در عالم غربت گذراندم . دانش اموخته سینما و علاقه مند سینمای مستند و شعرهای مولانا و موسیقی محلی هستم بعد از فیلمسازی شغل معلمی را دوست دارم . از هرگونه پیشنهاد شما برای همکاری در زمینه فیلم وسینما و برنامه های سازنده تلویزیونی خوشحال می شوم وانتقاد دوستانه ی شما را باعث پیشرفت خود میدانم.